Brussel, 24 februari 2026 - De formele stemming die verwacht werd op dinsdag 24 februari 2026 in de Nationale Assemblee over de tekst met betrekking tot het "recht op stervenshulp" heeft uiteindelijk niet plaatsgevonden. De reden hiervoor was dat de vergadering nog niet klaar was met de behandeling van enkele honderden amendementen. De voorzitter van de Nationale Assemblee, Yaël Braun-Pivet, gaf aan dat de stemming zou worden uitgesteld tot woensdag 25 februari.
Praktisch gezien is de Vergadering al enkele dagen bezig met de tweede lezing van het wetsontwerp "rond het levenseinde" (de wet die "hulp bij sterven" regelt), en de oorspronkelijke planning was een stemming op 24 februari. De agenda werd echter overschreden: de bespreking van de artikelen en amendementen werd niet op tijd afgerond, waardoor het onmogelijk werd om op dinsdag een eindstemming te houden. De vergadering zette daarom de behandeling in openbare zitting voort op 24 februari en de stemming werd uitgesteld tot 25 februari.
Hoe staat het met het wetgevingsproces?
Het Franse debat over het levenseinde draait om twee verschillende teksten: één over palliatieve zorg en ondersteuning, de andere over hulp bij sterven.
-
- Eerste lezing in de Nationale Assemblee (voorjaar 2025) De twee wetsvoorstellen zijn op 27 mei 2025 in eerste lezing aangenomen door de Nationale Vergadering.
- Goedkeuring door de Senaat (januari 2026) De Senaat onderzocht vervolgens de teksten. De Senaat nam het wetsvoorstel over palliatieve zorg aan, maar verwierp het wetsvoorstel over stervenshulp in een stemming op 28 januari 2026 (181 tegen, 122 voor).
- Terug naar de Nationale Assemblee (februari 2026): tweede lezing De "shuttle" zal de twee teksten terugbrengen naar het Palais-Bourbon. De Vergadering begon half februari met het algemene debat, gevolgd door de behandeling van de artikelen: eerst de tekst "palliatieve zorg", daarna de tekst "levenseinde". Het was deze tweede tekst die ervoor zorgde dat de stemming werd uitgesteld, omdat hij niet op tijd helemaal was doorgenomen.
Tweede lezing van het wetsontwerp
De Senaat had de wet rond het levenseinde in eerste lezing verworpen, waardoor een maximale divergentie tussen de twee kamers ontstond. De Assemblee, die de tekst in tweede lezing opnieuw opneemt, kan deze wijzigen, opnieuw aannemen of proberen dichter bij het standpunt van de Senaat te komen. In dit stadium, gezien de totale afwijzing door de Senaat, is het institutionele machtsevenwicht echter duidelijk: of er moet een politiek compromis worden bereikt zodat de twee kamers de tekst in overeenstemming met elkaar kunnen aannemen, of er moet een langdurige pendelprocedure komen met het risico op een impasse.
In de praktijk, na de formele stemming over de tweede lezing (nu gepland voor morgen op Woensdag 25 februari 2026), is de meest waarschijnlijke uitkomst als volgt: de tekst wordt teruggestuurd naar de Senaat, die het opnieuw zal behandelen als onderdeel van het parlementaire tijdschema dat is aangekondigd voor eind maart/begin april.
De volgende stappen na de stemming op 25 februari
Als de Nationale Vergadering de tekst in tweede lezing aanneemt, zijn er drie mogelijke scenario's:
-
- Snel akkoord De Senaat neemt vervolgens een identieke tekst aan. In dit geval kan de wet definitief worden aangenomen zonder een belangrijke extra stap.
- Aanhoudende onenigheid De Senaat handhaaft zijn verzet (of wijzigt de tekst). De pendelprocedure wordt voortgezet (nieuwe lezing in elke kamer), met de mogelijkheid van een gemengde commissie als aan de politieke voorwaarden is voldaan.
- Strakker tijdschema Als de impasse aanhoudt, kan de procedure aanslepen, ondanks het verklaarde doel om voor de zomer tot een conclusie te komen en ondanks het feit dat de uitvoerende macht een uitweg via wetgeving steunt.
In ieder geval zal deze stemming niet het einde zijn, maar een potentieel keerpunt. Achter het mechanisme van de shuttle staat de vraag op het spel of de Franse wet een ongekende drempel overschrijdt: het wettelijk vastleggen van een wet waarvan het doel niet langer het bieden van zorg, ondersteuning en verlichting is, maar het bewerkstelligen van de dood. De komende weken zal blijken of het Parlement kiest voor de veeleisende weg van praktische solidariteit - palliatieve zorg die overal toegankelijk is, pijnbestrijding, menselijke aanwezigheid - of dat het, in sussende taal, een antropologische en medische breuk bekrachtigt waarvan de 'waarborgen' nooit de tand des tijds, grensgevallen of de logica van uitbreiding hebben doorstaan, zoals België heeft laten zien sinds de wet op euthanasie van 28 mei 2002.