Met ware waardigheid te sterven

Omdat een keuze in pijn geen keuze is

In België wordt euthanasie sinds 2002 door ons recht gedefinieerd als “de handeling, verricht door een derde, die opzettelijk het leven van een persoon beëindigt op verzoek van die persoon” (artikel 2 van het Euthanasiewet). Het is daarom een kwestie van uitgelokte dood en niet de enige stopzetting van de behandeling om therapeutische hardnekkigheid te vermijden.

Is euthanasie de enige manier om leed te verzachten ?

Wat zegt de wet?

Personen bij bewustzijn

Personen zonder bewustzijn

Kinderen

Palliatieve zorg

Ondersteunen en niet doden

Hetgeen palliatieve zorg wordt genoemd, heeft tot doel de patiënt te begeleiden en bij te staan in de laatste fase van zijn leven, door hem de zorg te bieden die nodig is om zijn fysieke of psychische lijden te verlichten. La vulnérabilité d’une personne ne diminue en rien sa dignité. Euthanasie herstelt of redt de waardigheid van de persoon niet; het ‘verwijdert’ een persoon die vaak aan eenzaamheid lijdt en een last voelt. De patient wordt definitief verlaten. Het is waar dat het verzoek om euthanasie altijd met groot respect moet worden ontvangen, maar het kan een ander gezicht nemen als de patiënt, dankzij hoogwaardige palliatieve zorg, wordt gehoord en opgelucht.

Als er een "recht" op euthanasie bestaat, dan is er voor anderen een "plicht" om te euthanaseren

In tegenstelling tot zelfmoord is euthanasie geen zelfbedachte handeling. Het impliceert van de kant van de medische wereld dat ze niet alleen behandelen, maar ook de dood veroorzaken. Deze wijziging in de aard van het medische beroep werd niet gevraagd door artsen en heeft ertoe geleid dat veel patiënten en families de vertrouwensband hebben verbroken.

In elk geval voorziet de wet ook in een “gewetensclausule”, waarin wordt gespecificeerd dat er geen arts verplicht is om euthanasie uit te voeren en dat geen andere persoon verplicht is om eraan deel te nemen (artikel 14 van de wet).

Euthanasie wordt sterk bekritiseerd...door artsen

Op 13 juni 2012 ondertekenden meer dan 80 experten en beroepsbeoefenaars in de gezondheidszorg een opiniestuk in La Libre Belgique.
In het bijzonder werd gesteld dat:

Euthanasie schaadt het vertrouwen binnen gezinnen en tussen generaties; het wekt wantrouwen jegens artsen; het verzwakt de meest kwetsbare mensen die zich onder invloed van verschillende vormen van druk, bewust of onbewust, moreel verplicht voelen om een ​​verzoek om euthanasie te uiten.


Door euthanasie te decriminaliseren, heeft België een doos van Pandora geopend. De misstanden die tien jaar geleden voor ogen waren, zijn nu werkelijkheid geworden. De Federale Controle- en Evaluatiecommissie Euthanasie uit zelf twijfels over het vermogen om haar missie te vervullen, die verband houdt met de naleving van de meldingsplicht voor euthanasie. Kunnen we ons redelijkerwijs voorstellen dat een arts zichzelf aan de kaak stelt als hij de wettelijke voorwaarden niet heeft gerespecteerd?

 

Als we de verslagen van de Commissie lezen, zien we dat de voorwaarden, die aanvankelijk als streng bedoeld waren, aan zeer brede beoordelingen worden onderworpen. Gevallen van hulp bij zelfdoding worden dus onderschreven, evenals euthanasie gerechtvaardigd door geestelijk lijden dat niet het gevolg is van een ernstige en ongeneeslijke pathologie, terwijl deze twee situaties zijn uitgesloten van de werkingssfeer van de wet. Gezien het feit dat de ondraaglijke aard van het lijden subjectief is, aarzelt de Commissie om na te gaan of aan deze essentiële juridische voorwaarde is voldaan. Is het niet verwonderlijk dat de Commissie in tien jaar geen zaak naar het parket heeft verwezen? Kunnen we zonder ideologische vooringenomenheid zeggen dat de wet wordt gerespecteerd en dat de praktijk van euthanasie onder controle is?

A fortiori baren de vele voorstellen om de huidige wet te versoepelen of uit te breiden, in het bijzonder voor minderjarigen en dementerenden, onze grootste zorg. Zoals te verwachten was, maken we na de opheffing van het verbod grote stappen in de richting van een bagatellisering van euthanasie. Opgemerkt moet worden dat, paradoxaal genoeg, hoe meer een samenleving weigert de dood te zien en erover te horen, hoe meer ze geneigd is deze uit te lokken.

Tien jaar na de decriminalisering van euthanasie in België, leert de ervaring dat een samenleving die euthanasie toestaat, de banden van solidariteit, vertrouwen en oprecht mededogen verbreekt die de basis vormen van ‘samenleven’, en uiteindelijk zichzelf vernietigt. We pleiten daarom voor een objectieve en moedige beoordeling van de wet in plaats van een versoepeling of uitbreiding ervan.

Door op “Alle cookies accepteren” te klikken gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat voor het verbeteren van websitenavigatie, het analyseren van websitegebruik en om ons te helpen bij onze marketingprojecten.